تداعی صحنه ی کربلا در سوره بلد

تداعی صحنه ی کربلا در سوره بلد

نور حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام در سوره ی بلد، هم به صورت ظاهری درخشش دارد و هم به صورت باطنی؛ یعنی هم در تفسیر ظاهری این آیات می توان امام حسین علیه السلام را مصداق بارزی برای برخی آیات معرفی کرد و هم در تفسیر باطنی آیات که لایمسهُ الا المُطهرون؛ دست کسی جز پاکیزگان بدان نرسد می توان حضور پرنور حضرت را درک و مشاهده کرد. در تفسیر ظاهری این سوره باید گفت: سه آیه ی آغازین این سوره، دو سوگند خداوندی است که در پی این دو سوگند، یک مطلب مهم و کلیدی برای زندگی بشر بیان می شود. یکی از این دو سوگند، سوگند به پدر و فرزندش است: «و والدٍ و ما وَلَد». این که منظور از این پدر و فرزند کیست، چند معنا در کتب تفسیر پیشنهاد شده است:
1. منظور از «والد» ابراهیم خلیل و منظور از «ولد» اسماعیل ذبیح علیهماالسلام است.
2. منظور، آدم علیه السلام و فرزندانش مى باشد.
3. منظور، آدم و پیامبرانى هستند كه از دودمان او برخاسته اند.
4. منظور، هر پدر و فرزندى است؛ چرا كه مسأله ی تولد و تداوم نسل انسانى، از شگفت انگیزترین بدایع خلقت است. اصحاب میمنه و یاران رستگاری تنها کسانی هستند که در ایمان خود صبورند و دیگران را نیز به صبر و بردباری سفارش می کنند و آنان را با خود در صبر ورزیدن همراه می کنند. .5- منظور از والد، امام علی علیه السلام و منظور از ولد، امام حسن و امام حسین و سایر امامان علیهم السلام هستند. در روایتی از امام باقر علیه السلام نقل شده است: «در این سخن خداوند «سوگند به والد و ولد » والد، علی بن ابیطالب است و ولد، حسن و حسین علیهم السلام.» و در روایتی دیگر از ایشان نقل شده است: «قسم به والد و ولد، یعنی علی و امامانی که از او متولد شده اند.»